Οι κακοί τρόποι συμπεριφοράς δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ της μόδας !!!...
Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος
Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, γίνεται λόγος για το Savoir Vivre του εορταστικού τραπεζιού. Δηλαδή ο τρόπος που θα φάμε, που θα τοποθετήσουμε τα μαχαιροπίρουνα, ποιος στην κορυφή του τραπεζιού , ποιοι γύρω-γύρω κ.λ.π.
Υπάρχει όμως και το Savoir Vivre της κοινωνικής ζωής, που θεωρείται ακόμη πιο σοβαρό και απαραίτητο…
Ορισμένοι στοιχειώδεις τρόποι καλής συμπεριφοράς που θεωρούνταν ανέκαθεν αυτονόητοι, πλέον δεν τηρούνται. Και δεν τηρούνται μάλιστα από ανθρώπους που ξέρουν μόνο να κάνουν κήρυγμα για το ποιο είναι το σωστό ή ποιο το λάθος. Εδώ είναι το οξύμωρο. Αντί να τηρούν οι ίδιοι αυτά που διαλαλούν, τα βροντοφωνάζουν, αλλά δεν τα εφαρμόζουν…
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
- Όταν μας καλούν σε σπίτι για φαγητό, δεν πηγαίνουμε με άδεια χέρια. Αν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα, δυσκολία, δεν είναι ανάγκη να κουβαλήσουμε όλο τον Τερκενλή ή την κάβα της γειτονιάς μας!! Κάτι συμβολικό, δυο λουλουδάκια βρε αδερφέ, μια σοκολάτα. Η χειρονομία μετράει. Όπως λέει και η παροιμία, «Στο σπίτι σου φτωχός, στο πανηγύρι πλούσιος!». Εδώ αναζητείστε την τσιγκουνιά, σίγουρα κάπου είναι «κρυμμένη» η ύπουλη!
- Μας προσφέρει ένας φίλος ή γείτονας ή συγγενής, μια «μυρωδιά» όπως λέμε από αγαπημένο φαγητό ή γλυκό. Φυσικά δεν αμελούμε να τον ευχαριστήσουμε τηλεφωνικά ή με κάποιον άλλο τρόπο και δεν επιστρέφουμε το πιάτο άδειο, είναι ντροπή και γρουσουζιά μάλιστα, αλλά και δείγμα ανοικοκυροσύνης, τσιγκουνιάς. Αν δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο να το γεμίσουμε, τι πιο εύκολο από δυο-τρεις καραμελίτσες, λίγα μπισκότα, όλο και θα υπάρχουν στο σπίτι και τελείωσε. Είναι απλά τα πράγματα.
- Το άλλο που πιθανόν να έχουμε βιώσει, είναι ό,τι πιο γελοίο!! Όταν δεχόμαστε επισκέψεις και μάλιστα προγραμματισμένες, δεν κερνάμε τους φιλοξενούμενους αυτά που μας έφεραν. Φροντίζουμε να τους προσφέρουμε κάτι που ετοιμάσαμε. Αυτό σημαίνει ότι τους υπολογίζουμε και τους αγαπάμε πραγματικά. Και πάλι δεσπόζει η τσιγκουνιά παρέα με την τεμπελιά.
- Όταν σε καλέσουν να πας κάπου λογικό είναι να καλέσεις κι εσύ με τη σειρά σου για να ανταποδώσεις τη φιλοξενία που σου παρείχαν σαν κοινωνικό ον που είσαι. Μέχρι εδώ όλα καλά !!!...
Το σπαστικό είναι με μερικούς τύπους της προσκόλλησης και της τράκας που δεν καλούν ποτέ μα ποτέ, αλλά πολύ άνετα αυτοκαλούνται από μόνοι τους ξανά και ξανά και ξανά, χωρίς κιόλας να σκεφτούν αν και πότε μπορεί ο άλλος να τους δεχτεί για διάφορους λόγους !!!...
…βρε τι πάθαμε, μέσα σ΄όλα να έχεις και αυτούς τους αναίσθητους καλοπερασάκηδες, γιατί περί αναίσθητων πρόκειται, πώς αλλιώς να τους χαρακτηρίσει κανείς;
- Τα αγαπημένα μας πρόσωπα, φίλους και συγγενείς, είναι ανεπίτρεπτο να τους θυμόμαστε μία φορά το χρόνο στη γιορτή τους για τα «χρόνια πολλά». Ειδικά όταν οι ευχές δίνονται από το τηλέφωνο. Έχουμε την απαίτηση εκτός από τις ευχές να μάθουμε και τα νέα εφ' όλης της ύλης, ακόμη και της χρονιάς ολόκληρης, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν τηλεφωνεί κάποιος άλλος που θέλει να ευχηθεί με τη σειρά του και βουίζει ασταμάτητα το τηλέφωνο. Τις υπόλοιπες 364 ημέρες, πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι «αγαπημένοι»;
- Το άλλο πάλι τι σας λέει όταν αγοράζουμε κάτι καινούριο (ρούχο, αυτοκίνητο, καινούρια έπιπλα), κάποιοι δεν ανοίγουν το στόμα τους να πουν ένα «Με γεια», «Καλορίζικο». Είναι μία ευχή και μόνο, δεν κοστίζει κάτι… Καλή ψυχή και «υπεράνω» χρειάζεται . Και να ζηλέψουν ακόμη, θα πρέπει να το κρύψουν αξιοπρεπώς. Διότι η ζήλεια είναι ένα από τα χειρότερα πάθη!
- Όταν συζητάμε με κάποιον, τον κοιτάζουμε ευθέως στα μάτια με φυσικότητα και όχι στο κουμπί του ρούχου του, στα χέρια του, στο πάτωμα, στο ταβάνι ή δις το λεπτό στο κινητό. Αυτό δείχνει κόμπλεξ κατωτερότητας εμφάνισης ή επιπέδου, οπότε ζήλεια και πάλι και άλλες φορές αμηχανία έως και αναισθησία. Έλλειψη αγωγής και παιδείας από το σπίτι φυσικά.
- Mας εκμυστηρεύεται ένας κοντινός μας άνθρωπος κάποιο πρόβλημά του. Τον ακούμε με προσοχή, γινόμαστε ένα με το πρόβλημά του, προσπαθούμε να βρούμε μία λύση διά της συζήτησης και δεν ανυπομονούμε να τελειώσει γρήγορα για να πούμε κατευθείαν τα δικά μας… Ένα από τα βασικά προβλήματα επικοινωνίας της εποχής μας…
- Βγαίνουμε με την παρέα μας για καφέ. Οι περισσότεροι βγάζουν αμέσως τα κινητά τους για να σερφάρουν στο internet. Τι στο καλό βγήκαμε έξω; Για να μιλήσουμε με τους φίλους μας και να χαρούμε το περιβάλλον. Αλλιώς καθόμασταν στα «αυγά μας» και δεν βγαίναμε καθόλου. Μεγάλη αγένεια και δυστυχώς εδώ βασιλεύει το καινούριο πάθος που λέγεται «καταδυνάστευση τεχνολογίας».
- Συναντούμε έναν γνωστό μας στο δρόμο, μας ρωτάει για τα πάντα -προσωπικά, επαγγελματικά και πάσης φύσεως ζητήματα- με «ανακριτικό» στυλ και μετά δυσκολίας προσπαθούμε λαχανιασμένοι να απαντήσουμε στα απανωτά ερωτήματα. Μόλις πάμε όμως εμείς από ευγένεια και πραγματικό ενδιαφέρον να ρωτήσουμε με τη σειρά μας πώς είναι στην υγεία του, τι κάνει, ξαφνικά θυμάται μετά από τόση ώρα πως δήθεν έχει μια δουλειά, φεύγει γρήγορα λες και έχει να κρύψει τα μυστικά του κράτους !!!... Αλλά έτσι κάνουν οι «βετεράνοι» του κουτσομπολιού, θέλουν να μαθαίνουν τα νέα των άλλων, αλλά όταν είναι να μιλήσουν για τα δικά τους αλλάζουν κουβέντα ή φεύγουν σαν τους κλέφτες !!!... Μακριά από τέτοιους ανθρώπους !!!...
- Ερωτήσεις σχετικά με κάποιες ατέλειες της εξωτερικής μας εμφάνισης με ύφος μάλιστα υποτιμητικό, του τύπου: «Εσύ τώρα πάχυνες;», «Άσπρισαν/Έπεσαν τα μαλλιά σου;», «Γιατί περπατάς έτσι, πονάνε τα πόδια σου;», «Τι έγινε εσύ τώρα κόντυνες; Εμ έτσι γίνεται όταν περνούν τα χρόνια…», «Τι λέει θα πάμε για κανένα μποτοξάκι;», απαγορεύονται διά ροπάλου !!!... Υπάρχει καθρέφτης στο σπίτι και βλέπουμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε, δεν χρειάζεται να μας τα υπενθυμίζουν !!!... Αλλά πώς θα «χύσουν» το δηλητήριό τους μερικοί αντί να κοιτάξουν τους εαυτούς τους που έχουν μαύρο χάλι;
- Πόσο άκομψο και αντικοινωνικό είναι όταν σε κοινωνικές συνευρέσεις μεταξύ συγγενών, φίλων ή γνωστών, που όταν ο ένας ξέρει πολύ καλά τις πολιτικές πεποιθήσεις του άλλου και τυχαίνει να είναι αντίθετες από τις δικές του, να προσπαθεί να οξύνει τα πνεύματα (ίσως και χόμπι του) και να επιβάλλει σε επίπεδο κατήχησης τις απόψεις του και αυτό όλο πηγάζει δυστυχώς από ανθρώπους εριστικούς, κακεντρεχείς και επομένως ακοινώνητους.
Είναι πολύ λυπηρό όταν το κάνουν και οι μορφωμένοι με πτυχία και με μεταπτυχιακά και φέρνουν κόσμο νορμάλ σε δύσκολη θέση.
Η πολιτική είναι ένα «σπορ» που διχάζει. Ας μην ξεχνάμε σε παλαιότερες εποχές , διαλύονταν ακόμη και οι κατά τα άλλα καλύτερες σχέσεις από πολιτικές διαμάχες , πόσο κρίμα αλήθεια και δυστυχώς φταίει πάντα αυτός που κάνει την αρχή. Ένα είναι το μυστικό, πολύ απλά ζούμε και φερόμαστε δημοκρατικά, να λέει ο καθένας την άποψή του ήρεμα, πολιτισμένα αλλά μέχρι εκεί !!!... Δεν έχω το δικαίωμα να σε αλλάξω, ούτε εσύ εμένα !!!...
- Δεν είναι ωραίο πάνω στον ενθουσιασμό μας να δίνουμε συστηματικά υποσχέσεις που δεν πρόκειται να τηρήσουμε για οποιονδήποτε λόγο… Γινόμαστε έτσι αναξιόπιστοι, χάνεται η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό μας και συγχρόνως κοροϊδεύουμε τους άλλους !!!... Και ό,τι χειρότερο, αποδεικνύουμε περίτρανα πόσο γελοίοι και φελλοί είμαστε όταν δίνουμε ψεύτικες υποσχέσεις !!!... Αν είναι να κάνουμε κάτι ας το κάνουμε ξαφνικά, σαν έκπληξη παρά να τάζουμε συνέχεια !!!...
- Και θα ήθελα να κλείσω με το πάθος που σιχαίνομαι περισσότερο απ' όλα γιατί το θεωρώ το χειρότερο, την αχαριστία !!!...
Δεν θυμόμαστε κάποιον μόνο όταν έχουμε την ανάγκη του και μετά να απομακρυνόμαστε. Για παράδειγμα, ένας «φίλος», ενώ ήταν χαμένος μήνες, ξαφνικά μας ζητάει να τον βοηθήσουμε σε ένα νέο επαγγελματικό του εγχείρημα. Μόλις πάρει από εμάς αυτό που επιζητά, εξαφανίζεται ή άλλη περίπτωση, όταν σε πολύ δικούς μας ανθρώπους, οικογένεια, δίνουμε την ψυχή μας, το είναι μας, τους βοηθάμε όσο δεν πάει και μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, κάνουν πως δεν θυμούνται την ευεργεσία μας που έγινε μόνο από αγάπη και «σφυρίζουν» αδιάφορα και κάνουν πως δεν θυμούνται τίποτα από αυτά που με τόσο κόπο και αγάπη τους προσφέραμε. Μετά από κάτι τέτοια, φυσικό είναι να οργιζόμαστε και να νιώθουμε αδικημένοι. Η αχαριστία είναι παραλογισμός. Είναι διαστροφή και έχει «παιδιά» της την τσιγκουνιά και τη ζήλεια. Όλα τα άλλα πάθη έπονται!......
Η παιδεία και οι τρόποι μας, αναμφισβήτητα καθρεφτίζουν την αγωγή που πήραμε από την οικογένειά μας !!!... «Ψιλά γράμματα» για κάποιους θα μου πείτε... Από αυτά τα «ψιλά γράμματα» όμως φαίνεται ο χαρακτήρας των ανθρώπων. ΝΟΜΟΣ !!!...