Τα μαθητικά τα χρόνια…
Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος
Σε λίγες ώρες θα ηχήσει το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς, που δεν ξεκινάει βέβαια και με τους καλύτερους οιωνούς. Οι αίθουσες των σχολείων, θα πλημμυρίσουν και πάλι με τις φωνές των λιλιπούτειων φίλων μας! Πάντα τέτοιες μέρες πριν από την έναρξη των μαθημάτων, ένιωθα ανάμεικτα συναισθήματα, από τη μια στενοχωριόμουν λίγο επειδή τελείωνε το καλοκαίρι, η ανεμελιά, η ξεκούραση και από την άλλη χαιρόμουν διότι θα αντάμωνα και πάλι με τους συμμαθητές αλλά και τους καθηγητές μου. Θα ταξίδευα για άλλη μια περίοδο στον μαγικό κόσμο της γνώσης και της δημιουργίας.
Πόσες και πόσες εικόνες, στιγμές, έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μας και δεν σβήνουν με τίποτα! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την ημέρα του αγιασμού, να μας διαβάζει ευχές ο ιερέας, το πρόγραμμα της πρώτης εβδομάδας, έπειτα η διανομή των βιβλίων. Τι φόρτωμα ήταν εκείνο, τα κουβαλούσαμε σαν γαϊδούρια! Ύστερα η προμήθεια των σχολικών ειδών, τετράδια διαφόρων μεγεθών, το μικρό για την ορθογραφία, το μεγάλο με τα κουτάκια για τα Μαθηματικά, το άλλο της Μουσικής ή τετράδια των τριών ή και τεσσάρων θεμάτων, μπλοκ σπιράλ ζωγραφικής, μολύβια, κασετίνες, γομολάστιχες, ξύστρες, κάθε λογής πράγματα απαραίτητα για όλα τα μαθήματα. Κι εκείνο το στριμωξίδι στα βιβλιοπωλεία γονιών και μαθητών με την υγρασία του Σεπτέμβρη, ανυπόφορη κατάσταση! Έπειτα οι ώρες της παράδοσης, πότε με τον ένα καθηγητή να πλήττεις, γιατί δεν σου άρεσε το μάθημα ή διότι ο καθηγητής δεν είχε το χάρισμα της μετάδοσης της γνώσης ή απλά βαριόταν να παραδώσει. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε συναντήσει εκπαιδευτικούς που δεν είχαν όρεξη για μάθημα και έψαχναν κάποια ευκαιρία να μιλάνε για άλλα θέματα, άσχετα, μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα; Φυσικά υπήρχαν και καθηγητές συνεπείς, τυπικοί, μεταδοτικοί, κοντά στα παιδιά και κάποιοι άλλοι εκνευριστικά αυστηροί. Επίσης και οι μαθητές, άλλοι ήσυχοι και προσεκτικοί και άλλοι ζιζάνια, ζωηροί ως εκεί που δεν πάει άλλο.
Τα διαλείμματα, μια ευχάριστη ανάσα για παιχνίδι, φαγητό, αλλά και σκανδαλιές. Πειράγματα με τους συμμαθητές αλλά και φάρσες στους καθηγητές. Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Η χαρά που σχολούσαμε, ειδικά όταν ήμασταν πρωινοί τις Παρασκευές και πηγαίναμε μετά πάλι Δευτέρα μεσημέρι, στην απογευματινή βάρδια. Οι ατελείωτες ώρες μελέτης στο σπίτι. Η στιγμή που τελείωναν τα τρίμηνα (Δημοτικό, Γυμνάσιο) ή τα τετράμηνα (Λύκειο), τι άγχος με τα διαγωνίσματα όπως και η ημέρα που παίρναμε τους ελέγχους προόδου. Αναρωτιόμασταν αν θα παίρναμε καλούς βαθμούς χαροποιώντας και τους γονείς μας, ή θα μας τα «έψελναν» σε περίπτωση που ήταν μέτριες οι επιδόσεις μας; Χαρούμενες στιγμές οι σχολικές γιορτές, οι εκδρομές, οι αποκριάτικοι χοροί, οι εκπαιδευτικές επισκέψεις, οι γυμναστικές επιδείξεις στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τα σκασιαρχεία, οι αργίες που όμως δεν ήταν περίοδος μόνο για παιχνίδι και ανάπαυλα, αλλά και ευκαιρία για επαναλήψεις της διδακτέας ύλης, το ξαφνικό κλείσιμο του σχολείων λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Μεγάλο το άγχος στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Πω πω πω, τι αγωνία, διάβασμα με τους πρώτους μίνι καύσωνες! Ύστερα η ανάρτηση των αποτελεσμάτων, πρόσωπα χαρούμενα που προβιβάζονταν στην επόμενη τάξη και άλλα απογοητευμένα που θα ξαναέδιναν εξετάσεις τον Σεπτέμβριο ή θα έχαναν τελείως τη χρονιά… Και ύστερα πια το οριστικό τέλος του σχολείου στην Γ' Λυκείου.
Ατελείωτες αναμνήσεις. Αν ο καθένας μας αράδιαζε όλα αυτά που έζησε στο σχολείο, θα μπορούσε να γράψει βιβλίο. Είναι μια εποχή που πάντα θα αναπολούμε. Ακόμη και σήμερα προβληματίζομαι, ήταν τελικά ανέμελα τα μαθητικά χρόνια ή όχι; Ήταν ανέμελα σίγουρα με την έννοια ότι ήμασταν μικρά παιδιά, είχαμε μόνο να ασχοληθούμε με τα μαθήματά μας, άλλοι φρόντιζαν για εμάς και συγκεκριμένα οι γονείς μας που προσπαθούσαν να μη μας λείψει τίποτα και στέκονταν στο πλευρό μας ακατάπαυστα. Στο σχολείο πήραμε τα κατάλληλα εφόδια για να προχωρήσουμε μετά παρακάτω και να είμαστε άνθρωποι χρήσιμοι στην κοινωνία, διαμορφώθηκαν οι προσωπικότητές μας, καλλιεργήσαμε το νου, μάθαμε να συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους και να συνεργαζόμαστε. Παιδευτήκαμε κιόλας, αλλά όπως λέει και το αρχαίο ρητό, «Τα καλά κόποις κτώνται». Κάθε ηλικία βέβαια με τα προβλήματά της, αλλά σίγουρα ήταν πιο ήπιας μορφής τότε σε σχέση με τώρα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή κατάματα με όλες τις απαιτήσεις που έχει.
Μακάρι η νέα γενιά μαθητών να φοιτήσει σε σχολεία άριστων προδιαγραφών, χωρίς ελλείψεις βιβλίων και εκπαιδευτικού προσωπικού. Η επένδυση στην εκπαίδευση και στο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν επένδυση στο μέλλον.
Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά στους μικρούς μας φίλους, δύναμη και υπομονή στους δασκάλους, καθηγητές και στους γονείς!